Ik lees graag boeken waarin een mooi verhaal verteld wordt, met hoofdpersonen met wie je je kan of wil identificeren. Dit boek lijkt eerder door een filosoof geschreven dan door een verhalenverteller. De dingen die hij ziet of meemaakt worden uitgekauwd en uitgekauwd en tot metaforen en vergelijkingen omgezet. Je kruipt in zijn onnavolgbare gedachten en dat maakt het tot een mooi boek maar ook tot een ongrijpbaar boek. Met zinnen als: Dit is een magische plek waar je niet kunt zijn zonder te beseffen dat je er eigenlijk niet kunt zijn omdat de plek niet kan bestaan. Dit is Campo Pisano, een perfecte naam in eufonisch opzicht, een volmaakt huwelijk van klank en ritme. Het metrum is het triomfantelijke slotakkoord van en heroïsch vers. De naam past precies na de bucolische diëresis van de dactylische hexameter. De opeenvolging van het bisyllabische en trisyllabische woord gehoorzaamt aan das Gesetz der wachsenden Glieder en creeert een charmant woordeinde na het eerste ongemarkeerde element van de dactylus, waardoor een ideale afwisseling ontstaat van een dalend en stijgend ritme. Maar ook: genot is niets anders dan vergetelheid van wat ons na het moment van genot te wachten staat. Tja....
360 pagina's
Geen opmerkingen:
Een reactie posten